Trimaran regatowy

Trimaran został zaprojektowany przez Ryszarda Partyckiego według koncepcji Wojciecha Kaliskiego. Projekt jachtu zakłada trzy formy jego eksploatacji. Pierwsza to żegluga "plażowa" z załogą 3 - 4 osób na trapezach, podobna jak na małych katamaranach typu Nacra, Hobie Cat itp. Druga forma to regaty przybrzeżne, długie etapowe lub krótkie jednodniowe z załogą maksimum 3 osobową. Maksymalny czas żeglugi między portami to 2-3 dni. Trasa regat wieloetapowych może liczyć kilka tysięcy mil morskich. Trzecia forma, to długodystansowe regaty morskie i oceaniczne, jednoetapowe, z załogą 2 osobową o czasie trwania około 2 tygodni, jak np. przejście Atlantyku w strefie pasatów.

Trimaran ma obrotowy, pochylany maszt wykonany z włókien węglowych, miecz w kadłubie głównym, 2 stery i 2 foile (hydroskrzydła) umieszczone na pływakach. Genaker i code 0 stawiane są z bukszprytu. Energię elektryczną zapewniają panele słoneczne.

Załoga trimarana ma możliwość postawienia jachtu po wywrotce o 180 stopni własnymi siłami. Pozwala na to nowatorska koncepcja oparta na zastosowaniu hydraulicznego systemu składania pływaków. System ten doskonale sprawdza się także przy transporcie jachtu - daje możliwość szybkiego złożenia jachtu przewiezienia go na przyczepie za samochodem osobowym.

Przestrzeń łodzi została podzielona wieloma grodziami wodoszczelnymi przez co trimaran uzyskał niezatapialność kilkuprzedziałową. Na pawęży kadłuba głównego zamontowano luk awaryjny. Część mieszkalna jachtu jest skromna. Jedna stała koja na rufie, 2 miejsca siedzące pod pokładem, stół nawigacyjny i kuchenka zostały ulokowane w kadłubie głównym. W pływakach i w dziobie kadłuba głównego przewidziano przestrzenie magazynowe.

Kadłub główny i pływaki mają poszycie przekładkowe z laminatu węglowego z rdzeniem typu "plaster miodu" z nomexu i konstrukcyjnych pianek PCV. Zastosowano usztywnienia wzdłużne, poprzeczne i grodzie. Dźwigary , również wykonane z włókien węglowych składają się z części środkowej wlaminowanej w kadłub główny i części skrajnych wlaminowanych w pływaki. Elementy dźwigarów łączone są ze sobą sworzniami przegubowo, co po wywrotce łódki umożliwia (po wyjęciu po jednym sworzniu z każdego połączenia) hydrauliczne składanie dźwigarów, co jest podstawą postawienia trimarana po wywrotce.